​మౌన రాగం: మూగవోయిన ప్రాణాల ఆవేదన

సృష్టిలో ప్రతి జీవికి ఒక భాష ఉంటుంది, ప్రతి అణువుకి ఒక రాగం ఉంటుంది. కానీ కొందరి జీవితాల్లో ఆ రాగం మూగబోతుంది. గొంతులో మాట నిలిచిపోయినప్పుడు, ఆ వేదన ఒక అగ్నిపర్వతంలా లోలోపలే రగులుతూ ఉంటుంది. మౌనం అనేది కేవలం మాటలు లేకపోవడం కాదు, అది ఒక అంతుచిక్కని భాష. లోకం శబ్దాల వెంట పరుగెడుతోంది, కానీ నిశ్శబ్దంలో ఉన్న నిజాన్ని విస్మరిస్తోంది. మూగబోయిన ఆ ప్రాణాల కళ్లలో ఒక అద్భుతమైన స్వప్నం ఉంటుంది, ఆ స్వప్నాన్ని అర్థం చేసుకోగలిగే హృదయం ఈ సమాజానికి ఉందా?

"మాటలు లేని చోట మనసు మాట్లాడుతుంది.. కళ్లు చదవడం తెలిస్తే ప్రతి నిశ్శబ్దం ఒక కథ చెబుతుంది."

​మనం మాట్లాడుతుంటే వినేవారు లేరని బాధపడతాం, కానీ అసలు మాట్లాడలేని వారి పరిస్థితిని ఒక్క క్షణం ఆలోచిస్తే గుండె తరుక్కుపోతుంది. సమాజం వారిని వింతగా చూస్తుంది, జాలి చూపిస్తుంది. కానీ వారికి కావాల్సింది జాలి కాదు, ఒక తోడు.. ఒక స్పర్శ.. తాము చెప్పే సైగలను అర్థం చేసుకునే ఒక ఆత్మీయత.

ఒక చిన్న ఉదాహరణ చెప్పుకోవాలంటే, ఒక తల్లి తన బిడ్డ ఆకలిని శబ్దం లేకుండానే ఎలా గుర్తుపడుతుందో, ఈ లోకం కూడా ఆ మూగ జీవుల అవసరాలను అలానే గుర్తించాలి. వారు మాట్లాడలేరు కాబట్టి వారికి భావాలు లేవనుకోవడం మన అవివేకం. నిజానికి మాటలు ఉన్న వారికంటే, మాటలు లేని వారికే భావాల లోతు ఎక్కువ ఉంటుంది.

​ప్రకృతిని గమనించండి, కొండలు మాట్లాడవు, చెట్లు పలకరించవు, ప్రవహించే నీరు శబ్దం చేసినా భాషను వాడదు. కానీ అవన్నీ మనకు ఎంతో ప్రశాంతతను ఇస్తాయి. మరి అదే మౌనం ఒక మనిషిలో ఉంటే మనం ఎందుకు వారిని దూరంగా పెడుతున్నాం?

వారికి గొంతు లేకపోవచ్చు కానీ, వారి కళ్లలో ఒక అద్భుతమైన ప్రపంచం ఉంటుంది. ఆ కళ్లను చదవడం నేర్చుకుంటే, ఈ ప్రపంచంలోని ఏ నిఘంటువులో లేని అర్థాలు మనకు దొరుకుతాయి. సమాజంలో వారిని వెలివేయడం అంటే, మానవత్వాన్ని పూడ్చిపెట్టడమే. భాష లేని భావానికి ఆకాశమంత స్వచ్ఛత ఉంటుంది.. మాటలు మౌనమైన చోట మనసు మాట్లాడటం మొదలవుతుంది.

పెదవి విప్పితే మాట.. పెదవి దాటనిది మౌనం..

కానీ ఆ మౌనం వెనుక ఉన్నది ఒక అనంతమైన శూన్యం.

అక్షరం రాని అక్షరానికి అర్థం వెతకడం సాధ్యమా?

గొంతు లేని ప్రాణానికి గుండె చప్పుడు వినడం సాధ్యమా?

ప్రపంచం శబ్దాల వెంట పరుగెడుతుంటే..

మౌనం తనలో తాను ఒక యుద్దాన్ని ప్రకటిస్తోంది.

పెదవి విప్పని మౌనం వెనుక వేయి గాయాల అర్థం ఉంటుంది. శబ్దం లేని ఆక్రందనలో అనంతమైన వేదన దాగి ఉంటుంది. మనం చేసే ప్రతి శబ్దం వెనుక ఒక స్వార్థం ఉండవచ్చు, కానీ వారి నిశ్శబ్దం వెనుక ఒక నిస్వార్థమైన ప్రేమ ఉంటుంది. వారు అడగలేరు కాబట్టి మనం పట్టించుకోకపోవడం భావ్యం కాదు. వారి హక్కుల కోసం, వారి ఉనికి కోసం మనమే గొంతుగా మారాలి.

ఒక్కోసారి అనిపిస్తుంది, మాటలు లేని వారే అదృష్టవంతులని. ఎందుకంటే వారు అబద్ధపు హామీలు ఇవ్వలేరు, అహంకారపు మాటలు పలకలేరు. వారి మౌనంలో ఒక పవిత్రత ఉంటుంది. పువ్వు వికసించినప్పుడు శబ్దం రాదు, కానీ ఆ సువాసన లోకమంతా వ్యాపిస్తుంది. అలాగే మూగబోయిన ఆ వ్యక్తుల ప్రతిభ కూడా నిశ్శబ్దంగానే ప్రపంచాన్ని చుట్టేయాలి. వారిని ఒక మూలకు పరిమితం చేయడం మహాపాపం. వారిలో గొప్ప చిత్రకారులు ఉండవచ్చు, గొప్ప ఆలోచనాపరులు ఉండవచ్చు. వారి మేధస్సును గుర్తించడమే మనం వారికి ఇచ్చే అసలైన గౌరవం. శబ్దానికి అందని వేదనకు అక్షరమే ఆయుధం.

​"ఒక మూగ ప్రాణం చేసే సైగ.. వేయి పుస్తకాలు చదివినా అర్థం కాని ఒక గొప్ప జీవన పాఠం."

​మనిషిని మనిషిగా ప్రేమించే గుణం ఉంటే మౌనం కూడా ఒక సంగీతమే. ఆ సంగీతాన్ని వినగలిగే హృదయం మనకు కావాలి. గొంతు ఉన్న మనం చేసే శబ్దం కంటే, గొంతు లేని వారు చూపే నిశ్శబ్దపు ప్రేమలో ఎక్కువ బలం ఉంటుంది. ఆ బలమే మనల్ని మనుషులుగా నిలబెడుతుంది. వారి మౌనానికి గౌరవం ఇద్దాం, వారి ప్రయాణంలో తోడవుదాం.

చివరగా, మౌనం అనేది ఒక ముగింపు కాదు, అది ఒక అనంతమైన ప్రయాణం. మాటలు రాని ఆ వ్యక్తులు మనకంటే ఎంతో గొప్పవారు, ఎందుకంటే వారు మౌనంగానే జీవితాన్ని గెలుస్తున్నారు. వారి ప్రయాణంలో మనం ఒక చిన్న దీపంలా తోడవ్వాలి. వారి కళ్లలోని ఆశను అక్షరబద్ధం చేయడమే నా ఈ చిన్న ప్రయత్నం. ఈ లోకపు సందడిలో వారి నిశ్శబ్దం మరుగున పడిపోకూడదు. నా కలం నుండి వెలువడే ప్రతి మాట వారి అంతరంగానికి అద్దం పట్టాలి. వైష్విక కలం నుండి వెలువడిన ఈ అక్షర కావ్యం అంకితం.. ఆ మూగబోయిన మౌన రాగాలకు.

                     - కీర్తి గోవిందు