నిశ్శబ్ద తరంగాలు: ఒక అంతర్ముఖుడి ప్రయాణం

లోకం ఎప్పుడూ తనను తాను ప్రదర్శించుకోవడంలోనే గొప్పతనం ఉందని భ్రమపడుతూ ఉంటుంది. గొంతు చించుకుని అరిచేవడికే అధికారం దక్కుతుందని, అల్లరి చేసేవాడికే గుర్తింపు ఉంటుందని నమ్మే ఈ సమాజంలో, ఒక మూలన మౌనంగా కూర్చుని తన ప్రపంచాన్ని తాను నిర్మించుకునే అంతర్ముఖుడి వ్యధ ఎవరికీ పట్టదు. వాళ్ల నిశ్శబ్దం అహంకారం కాదు, అది ఒక అభేద్యమైన కోట. ఆ కోట గోడల వెనుక ఎన్ని యుద్ధాలు జరుగుతాయో, ఎన్ని కలలు కాలి బూడిదవుతాయో బయటి ప్రపంచానికి తెలియదు. 

పది మంది ఉన్న చోట మాట కలపలేక, నలుగురిలో నవ్వుతూ పలకరించలేక, తనలో తాను కుంచించుకుపోయే ఆ మనసు అనుభవించే వేదన వర్ణనాతీతం. అది భయం కాదు, అది ఒక రకమైన అపరిచితమైన అసౌకర్యం. అపరిచితుల మధ్య ఒక వాక్యం మాట్లాడాలన్నా, గుండె లోపల వేల గంటలు ఒక్కసారిగా మోగినట్టు ఉంటుంది. గొంతు దాకా వచ్చిన మాటలు అక్కడే ఆగిపోయి, ఊపిరి సలపని స్థితిని కలిగిస్తాయి.

ప్రపంచం అరుపుల ప్రవాహమైతే..

నేను నిశ్శబ్దపు దీపాన్ని!

పెదవులు దాటని ప్రతి మాట ఒక గాయమై..

నాలోనే నేను ఒక నిరంతర యుద్ధాన్ని!

ఒక సామాన్యమైన వేడుక లేదా ఒక చిన్న గుంపు అంతర్ముఖుడికి ఒక యుద్ధ క్షేత్రంలా అనిపిస్తుంది. అందరూ నవ్వుతూ, మాట్లాడుకుంటూ ఉంటే, తను మాత్రం ఎక్కడో ఒక అంచున ఉండి, ఎప్పుడు అక్కడి నుండి తప్పించుకోవాలా అని ఆరాటపడతాడు. దీన్ని లోకం 'బిడియం' అని పేరు పెట్టి పిలుస్తుంది కానీ, అది కేవలం బిడియం మాత్రమే కాదు. తన వ్యక్తిగత ఆవరణలోకి ఎవరైనా చొరబడతారేమో అన్న ఆందోళన అది.

ఒక పండుగ సమయంలో అందరూ కలిసి మెలిసి ఉంటే, వీళ్లు మాత్రం గదిలో మౌనంగా కూర్చుని పుస్తకంతోనో లేదా తమ ఆలోచనలతోనో కాలం గడుపుతారు. అప్పుడు వెనుక నుండి వినిపించే "ఏంటి, ఇలా ఉండిపోయావు? నలుగురిలో కలవొచ్చు కదా" అనే మాట వాళ్లకి ఒక ములుకులా తగులుతుంది. బలవంతంగా నవ్వడం, కావాలని మాటలు వెతుక్కోవడం వాళ్లకి ప్రాణసంకటంగా మారుతుంది. లోకం తన సహజత్వాన్ని కోల్పోమని ఒత్తిడి తెస్తున్నప్పుడు, ఆ ఆత్మ పడే క్షోభ అక్షరాలకు అందనిది.

మౌనం నా ఆభరణం అనుకున్నాను..

కానీ అదే నా బంధనమైందని తెలియదు!

గొంతు విప్పితే రాలిపోయే ముత్యాలు..

గుండె లోతుల్లోనే సమాధి అవుతున్నాయి!

బయటి ప్రపంచానికి వీళ్లు గర్విష్టులుగా కనిపిస్తారు. పలకరించినా సమాధానం సరిగ్గా ఇవ్వరని, ఎప్పుడూ ముభావంగా ఉంటారని ముద్ర వేస్తారు. కానీ నిజానికి ఆ ముభావం వెనుక ఒక సున్నితమైన మనసు ఉంటుంది. ఆ మనసు ఒక సముద్రం లాంటిది. పైన అలలు కనిపించవు కానీ, లోపల అనంతమైన లోతు ఉంటుంది. ఒక చిన్న చూపు, ఒక విమర్శ వీళ్లను రోజుల తరబడి బాధిస్తుంది. పది మందిలో ఒక చిన్న తప్పు జరిగితే, దాన్ని వేల సార్లు తమ మనసులో పునరావృతం చేసుకుంటూ, తమను తాము శిక్షించుకుంటారు. "నేను ఎందుకు అలా అన్నాను? వాళ్లు ఏమనుకుని ఉంటారు?" అనే ఆలోచనలు వాళ్లని రాత్రి నిద్రపోనివ్వవు.

రాత్రిళ్ళు నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలుతున్నప్పుడు, వీళ్ళ ఆలోచనలు మాత్రం హోరున వర్షించే తుఫానులా మారుతాయి. పగలు లోకంతో పోరాడి అలసిపోయిన ఆ ప్రాణం, రాత్రి తనతో తాను పోరాడుతూ ఉంటుంది.

అంతర్ముఖులకు ఉండే అతిపెద్ద భయం 'గుర్తింపు'. వినడానికి వింతగా అనిపించినా ఇది నిజం. ఒక సభలో పేరు పిలిచినా, పది మందిలో లేచి నిలబడాలన్నా వాళ్ల కాళ్లు వణుకుతాయి. తమ మీద పడే కాంతి కిరణం తమలోని లోపాలను ఎక్కడ బయటపెడుతుందో అన్న భయం వాళ్లని వెంటాడుతుంది. వీళ్లు అద్భుతమైన ప్రతిభ ఉన్నా, దాన్ని ప్రదర్శించడానికి వెనుకాడతారు. ఎందుకంటే ఆ ప్రదర్శన వెనుక వచ్చే చర్చలు, ప్రశ్నలు వాళ్లని భయపెడతాయి. అందుకే వీళ్లు తెర వెనుక ఉండి పని చేయడానికే ఇష్టపడతారు. దీపం వెలుగు అందరికీ కనిపిస్తుంది కానీ, ఆ దీపం కింద ఉన్న నీడ వీళ్ల జీవితం. ఆ నీడలో ఉన్న ప్రశాంతత వీళ్లకి వెలుగులో దొరకదు. కానీ ఈ లోకం వెలుగుని మాత్రమే ప్రేమిస్తుంది, నీడను అలుసుగా చూస్తుంది.

అందరూ శిఖరాన్ని చేరుకోవాలని చూస్తారు..

నేను మాత్రం లోయలోని ప్రశాంతతను ప్రేమిస్తాను!

నలుగురిలో నవ్వడం నేర్వని నా హృదయం..

ఏకాంతంలో నక్షత్రాలతో సంభాషిస్తుంది!

ప్రేమ విషయంలో కూడా అంతర్ముఖుల బాధ విలక్షణంగా ఉంటుంది. ఒకరిని ఇష్టపడినా, ఆ విషయాన్ని చెప్పలేక ఏళ్ల తరబడి మౌనంగానే ఉండిపోతారు. తమ మనసులోని భావాలను మాటల్లో పెట్టడం వాళ్లకి చేతకాదు. కళ్లతోనే ప్రపంచాన్ని చూడగలరు కానీ, కళ్లతో ప్రేమను ప్రకటించే ధైర్యం సరిపోదు. ఎదుటివారు పలకరిస్తే బాగుండు అని కోరుకుంటారు కానీ, తాము మాత్రం ఆ అడుగు ముందుకు వేయలేరు. ఈ క్రమంలో ఎంతో మంది తమకు ఇష్టమైన వ్యక్తులను కోల్పోతారు. ఆ కోల్పోయిన బాధ కంటే, 'నేను ఎందుకు చెప్పలేకపోయాను' అనే పశ్చాత్తాపం వాళ్లని నిత్యం దహిస్తుంది. వాళ్ల ప్రేమ ఒక పువ్వులో దాగిన పరిమళం లాంటిది, అది పది మందికి చేరకముందే రాలిపోతుంది.

ఉద్యోగ క్షేత్రంలోనూ ఇదే పరిస్థితి. తెలివితేటలు ఉన్నా, కేవలం మాటకారి తనం లేదన్న కారణంతో వీళ్లు వెనుకబడిపోతారు. తక్కువ పని చేసి ఎక్కువ గొప్పలు చెప్పుకునే వాళ్లు ముందుకెళ్తుంటే, నిశ్శబ్దంగా తన పని తాను చేసుకుపోయే అంతర్ముఖుడు మాత్రం మూలన పడిపోతాడు. తను చేసిన పనికి గుర్తింపు కోరడం కూడా ఒక నేరంలా భావిస్తాడు. ఈ అన్యాయాన్ని ఎదిరించే గొంతు వాళ్లకి ఉండదు. అందుకే వాళ్ల విజయాలు ఎప్పుడూ నిశ్శబ్దంగానే ఉంటాయి. సమాజం ఏర్పాటు చేసిన విజయ సూత్రాలు వీళ్లకి ఎప్పుడూ వ్యతిరేకంగానే పనిచేస్తాయి. ఈ అసమానత్వం వాళ్లలో ఒక రకమైన నిరాశను, విరక్తిని నింపుతుంది.

మాటలు ఆయుధాలైన చోట..

మౌనం ఒక ఆత్మహత్యే కదా!

నేను గెలవలేని ఈ లోకపు పరుగులో..

నా ఆత్మను నేనే ఓదార్చుకుంటున్నాను!

అంతర్ముఖుడికి తన గది ఒక స్వర్గం. అక్కడ తను ఏ ముసుగు వేసుకోనక్కర్లేదు. అక్కడ తను ఎవరికీ జవాబు చెప్పనక్కర్లేదు. కానీ ఆ గది నుండి బయటపడగానే ఒక అపరిచితమైన యుద్ధం మొదలవుతుంది. బస్సులో పక్కన కూర్చున్న వ్యక్తి పలకరిస్తాడేమో అన్న భయం నుండి, దుకాణంలో వస్తువు ధర అడగాలంటే వచ్చే సంకోచం వరకు అన్నీ ఒక పీడకలలే. ఇది కేవలం మానసిక బలహీనత కాదు, ఇది ఒక విభిన్నమైన వ్యక్తిత్వం. కానీ లోకం దీన్ని ఒక రోగంలా చూస్తుంది. "కాస్త ధైర్యంగా ఉండు, కాస్త చురుగ్గా ఉండు" అనే సలహాలు వాళ్లకి అమృతంలా అనిపించవు, అవి విషపు గుళికల్లా అనిపిస్తాయి. ఎందుకంటే వాళ్లు ఎలా ఉన్నారో అలాగే ఉండనివ్వని ఈ లోకం, వాళ్ల మీద తమ అభిప్రాయాలను రుద్దుతుంది.

అసలు అంతర్ముఖుడు ఈ ప్రపంచానికి ఇచ్చే సందేశం ఒకటి ఉంది. అదేమిటంటే..

శబ్దం కంటే నిశ్శబ్దం శక్తివంతమైనదని. సముద్రం పైన అలలు ఎంత ఎగిసిపడినా, అడుగున ఉండే నిలకడ దాని అసలైన బలం. గొంతు ఎత్తి అరవడం వల్ల సత్యం పెరగదు, నిశ్శబ్దంగా ఆలోచించడం వల్ల జ్ఞానం పెరుగుతుంది. కానీ ఈ సత్యం తెలుసుకునే తీరిక ఈ వేగవంతమైన లోకానికి లేదు. అందుకే అంతర్ముఖులు ఎప్పుడూ ఒక మిస్టరీ లాగే మిగిలిపోతారు. వాళ్లు రాసే రాతల్లో ఉండే లోతు, వాళ్లు చేసే ఆలోచనల్లో ఉండే స్వచ్ఛత మరెక్కడా దొరకవు. వాళ్లు మనుషుల కంటే ప్రకృతిని, మాటల కంటే మౌనాన్ని ఎక్కువగా ప్రేమిస్తారు. ఎందుకంటే ప్రకృతి ప్రశ్నించదు, మౌనం నిందించదు.

నిశ్శబ్దం అంటే శూన్యం కాదు..

అది ఒక నిండిన హృదయం!

లోకం వినలేని ఆ పాటను..

నాలోని ఏకాంతం మాత్రమే పాడుకుంటుంది!

మిత్రమా, ఒకవేళ నువ్వు కూడా ఒక అంతర్ముఖుడివి అయితే, నీ నిశ్శబ్దాన్ని చూసి నువ్వు సిగ్గుపడకు. నీవు పది మందిలో కలవలేకపోవడం నీ లోపం కాదు, అది నీ ప్రత్యేకత. అందరూ నడుస్తున్న దారిలో నువ్వు నడవలేకపోతే, దాని అర్థం నీకంటూ ఒక ప్రత్యేకమైన దారి ఉందని. ఈ ప్రపంచం నీకు ఇచ్చే తీర్పులను పక్కన పెట్టు. నీ మౌనం నీ బలం కావాలి కానీ నీ బలహీనత కాకూడదు. కన్నీళ్లు లోపలే ఇంకిపోయినా, ఆ తడి నీ మనసును మరింత సున్నితంగా మార్చుతుంది. ఎవరికో ఏదో నిరూపించుకోవడానికి నీ సహజత్వాన్ని చంపుకోకు. నిన్ను నువ్వు ప్రేమించుకున్న రోజే, ఈ ప్రపంచం నీ నిశ్శబ్దానికి తలవంచుతుంది. గుర్తుంచుకో, నక్షత్రాలు ఎంత నిశ్శబ్దంగా ఉన్నా, అవి ఇచ్చే వెలుగు విశ్వం అంతా కనిపిస్తుంది. నీ ప్రయాణం కూడా అటువంటిదే.

                     - కీర్తి గోవిందు