రేపు ఉదయానికి రంగులన్నీ మాయమైతే?

​

ప్రకృతి అంటేనే రంగుల సమాహారం. ఎర్రని సూర్యుడు, పచ్చని అడవి, నీలి ఆకాశం.. ఇవే కదా మన కళ్లకు ప్రాణం పోసేవి. కానీ ఒక్క క్షణం ఊహించుకోండి, రేపు ఉదయం మనం కళ్లు తెరిచేసరికి ఈ రంగులన్నీ మాయమైపోయి, ప్రపంచమంతా కేవలం నలుపు మరియు దాని ఛాయలతో నిండిపోతే ఎలా ఉంటుంది?

ఆకాశం తన నీలి రంగును కోల్పోయి ఒక చీకటి మేఘంలా మారిపోతుంది. సముద్రం తన గాంభీర్యాన్ని నలుపులో దాచుకుంటుంది. రంగులు లేని చోట మనిషి ఉనికి ఒక వెలవెలబోయిన జ్ఞాపకంలా మిగిలిపోతుంది. కంటికి కనిపించే అందం కనుమరుగై, కేవలం వస్తువుల ఆకారాలు మాత్రమే మిగిలినప్పుడు, మన మనసు కూడా ఆ చీకటిలోనే దారి వెతుక్కుంటుంది.

​"కంటికి రంగులు భారమైతే మనసు మౌనంగా ఉంటుంది.. కానీ కంటికి చూసే అందమే కరువైతే ప్రాణం నిశ్శబ్దంగా విలపిస్తుంది." 

​రంగులు మనిషి భావోద్వేగాలకు సంకేతాలు. ఎరుపు ప్రేమకు, తెలుపు శాంతికి, పచ్చదనం ఆశకు గుర్తులు. కానీ అన్నీ నలుపుగా మారినప్పుడు, భావాల మధ్య ఉన్న సరిహద్దులు చెరిగిపోతాయి. ఒక పువ్వు వికసించినా దాన్ని గుర్తించే రంగు ఉండదు, ఒక పండు పండినా దాన్ని ఆస్వాదించే వర్ణం ఉండదు. ఇంద్రధనస్సు అనేది ఒక పురాణ గాథలా మారిపోతుంది. ఉదాహరణకు, ఒక చిత్రకారుడు తన కుంచెతో ఏ చిత్రాన్ని గీసినా అది కేవలం నీడలాగే కనిపిస్తుంది తప్ప, అందులో జీవం ఉండదు. ప్రపంచం ఒక పాత కాలపు ఛాయాచిత్రంలా మారిపోయి, కాలం గడ్డకట్టుకుపోయిందా అన్న భ్రమను కలిగిస్తుంది.

​"వర్ణాలన్నీ నిష్క్రమించిన చోట శూన్యం రాజ్యమేలుతుంది.. నలుపు మాత్రమే మిగిలిన లోకంలో ప్రాణం ఒక నీడలా తచ్చాడుతుంది." 

​మనుషుల మధ్య కూడా వ్యత్యాసాలు మాయమవుతాయి. చర్మపు రంగులు లేవు, బట్టల రంగులు లేవు, అందం అనే మాటకు అర్థమే ఉండదు. ఎవరిని చూసినా ఒకే రకమైన ఛాయలో కనిపిస్తారు. ఇది ఒక రకంగా సమానత్వంలా అనిపించినా, మరో రకంగా మన వ్యక్తిత్వాన్ని కోల్పోవడం లాంటిదే. పచ్చని ప్రకృతి మధ్య నడవడం అంటే చీకటి అడవిలో నడవడం లాంటి అనుభూతిని ఇస్తుంది. సూర్యుడు ప్రకాశిస్తున్నా ఆ వెలుగులో రంగు లేనప్పుడు, ఆ వేడి కేవలం ఒక భారంగా మారుతుంది. పక్షుల రెక్కల మీద ఉన్న రంగులు పోయి, అవి కూడా గాలిలో తేలే నల్లని చుక్కల్లా కనిపిస్తాయి.

​"రంగులు లేని జీవితం గొంతు లేని పాట లాంటిది.. దృశ్యం మాయమైన చోట స్పర్శే అసలైన భాషగా మారుతుంది." 

​ఈ నలుపు ప్రపంచంలో మన కళ్ల కంటే మన మనసు ఎక్కువ పని చేయాల్సి ఉంటుంది. ఒక వస్తువును దాని రంగుతో కాకుండా దాని వాసనతో, దాని స్పర్శతో గుర్తించడం నేర్చుకోవాలి. ప్రేమను వ్యక్తపరచడానికి ఎర్రని గులాబీ ఉండదు, కేవలం మనసు లోతుల్లోని నిజాయితీ మాత్రమే మిగిలి ఉంటుంది. ఇది మానవత్వాన్ని పరీక్షించే సమయం. రంగుల ఆకర్షణ లేని చోట, మనిషి అంతరంగం ఎంత స్వచ్ఛంగా ఉందో అప్పుడే తెలుస్తుంది. బాహ్య సౌందర్యం మాయమై, ఆత్మ సౌందర్యం వెలుగులోకి వస్తుంది. కానీ ఆ వెలుగు కూడా నలుపులోనే ప్రయాణించాల్సి రావడం ఒక తీరని వేదన.

​"వెలుగును చూడాలంటే కళ్లు కావాలి.. కానీ చీకటిలో జీవం వెతకాలంటే గుండె లోతుల్లో తడి ఉండాలి." 

​మనం రోజు చూసే చిన్న చిన్న విషయాలు ఎంత విలువైనవో అప్పుడు అర్థమవుతుంది. పచ్చని గడ్డి మీద పడే మంచు బిందువు మెరుపు, ఆకాశంలో మెరిసే నక్షత్రం కాంతి.. ఇవన్నీ కూడా నలుపులో కలిసిపోతే, జీవితం ఒక సుదీర్ఘమైన రాత్రిలా మారిపోతుంది. నిద్ర లేవగానే కనిపించే లోకం మళ్ళీ నిద్రపోయే ముందు ఉండే చీకటిలాగే ఉంటే, ఆశ అనేది ఎలా పుడుతుంది? నిరాశే మన నిత్య తోడు అవుతుంది. అక్షరాలు కూడా నల్లని కాగితం మీద నల్లగా ఉంటే, మనం రాసే కవిత్వానికి అర్థం ఏముంటుంది? భావం ఉన్నా దాన్ని చూసే భాగ్యం లేనప్పుడు, కవి కలం కూడా కన్నీరులో మునుగుతుంది.

​"కలం విప్పే కథలకు వర్ణం లేకపోతే.. ఆ కథలో జీవం కేవలం ఊహగానే మిగిలిపోతుంది." 

​ప్రకృతి తన వైవిధ్యాన్ని కోల్పోయి ఒకే రంగులో మునిగిపోవడం అంటే, అది ఒక మూగబోయిన ప్రపంచం లాంటిదే. ఒక తోటలో వంద రకాల పూలు ఉన్నా, అవన్నీ నల్లగానే ఉంటే మనకు కలిగే అనుభూతి శూన్యం. రంగులు అనేవి దైవం ఇచ్చిన అద్భుతమైన కానుకలు. అవి మనలోని ఉత్సాహాన్ని, ఉత్తేజాన్ని పెంచుతాయి. రంగులు లేని లోకంలో మనిషి త్వరగా నిస్సత్తువకు లోనవుతాడు. ప్రతిరోజూ ఒకే దృశ్యం, ఒకే ఛాయ.. మార్పు లేని జీవితం మరణానికి దగ్గరగా ఉంటుంది. చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం మనల్ని పలకరించడం మానేసినట్టు అనిపిస్తుంది.

​"అందమైన లోకం అంధకారమైతే.. ఆత్మ వెతకాల్సింది కేవలం తన నీడనే!" 

​ఒకవేళ రంగులు మాయమైతే, మనిషి తనలోని సృజనాత్మకతను ఎలా కాపాడుకుంటాడు? శబ్దాలే అతనికి రంగులుగా మారుతాయి. సంగీతంలోని రాగాలే అతనికి రంగుల అనుభూతిని ఇస్తాయి. కానీ కంటికి కనిపించే సత్యం నలుపు అయినప్పుడు, ఆ ఊహలు కూడా ఎంతో కాలం నిలబడలేవు. రంగుల ప్రాముఖ్యత మనకు అవి ఉన్నప్పుడు తెలియదు, అవి లేనప్పుడే మనకు వాటి అసలు విలువ అర్థమవుతుంది. ప్రతి రంగుకు ఒక ప్రత్యేకమైన శక్తి ఉంది, ఆ శక్తిని మనం నలుపులో వెతకలేం. చీకటి వెనుక వెలుగు ఉంటుందని మనకు తెలుసు, కానీ వెలుగే చీకటిగా మారితే ఆశ ఎక్కడ దొరుకుతుంది?

​"నలుపు అనేది ఒక ముగింపు కాదు.. కానీ అది అన్ని రంగులను తనలో మింగేసే ఒక అనంతమైన మౌనం." 

​మనుషుల మధ్య అనుబంధాలు కూడా ఈ నలుపు ప్రపంచంలో మారిపోతాయి. మనం ఒకరిని వారి రూపం చూసి కాకుండా, వారి గుణం చూసి గౌరవించాల్సిన పరిస్థితి ఏర్పడుతుంది. ఇది మంచిదే అయినా, ప్రకృతి ఇచ్చిన సౌందర్యాన్ని ఆస్వాదించలేకపోవడం ఒక పెద్ద వెలితి. ఒక శిశువు పుట్టినప్పుడు ఆ పాపాయి లేత గులాబీ రంగు బుగ్గలను చూడలేకపోవడం ఎంతటి బాధ? మనిషి జీవితంలోని ముఖ్యమైన ఘట్టాలన్నీ కూడా ఈ నలుపులోనే కలిసిపోతాయి. జ్ఞాపకాలు కూడా రంగులు లేక వెలవెలబోయి, కాలక్రమేణా మసకబారిపోతాయి.

​"కన్నీరు కూడా నలుపు రంగులోకి మారితే.. ఆ వేదనను చూడటానికి దైవానికి కూడా కళ్లు సరిపోవు."

​చివరగా, రంగులు లేని ప్రపంచం అంటే అది ఒక అసంపూర్ణ కావ్యం. దేవుడు మనకు ఇన్ని రంగులు ఇచ్చాడంటే, మనం వాటిని ప్రేమిస్తామనే. నలుపు మాత్రమే మిగిలితే, అది ఒక శిక్ష లాంటిది. కానీ ఆ శిక్షలో కూడా మనిషి తన ఉనికిని చాటుకోవాలి. రంగులు లేని లోకంలో కూడా మనసుతో రంగులు అద్దుకోవాలి. మన ఆలోచనలే మన ప్రపంచానికి రంగులు కావాలి. నేను చెప్పగలిగేది ఒక్కటే.. రంగులు ఉన్నప్పుడే వాటిని ఆస్వాదించండి, ప్రకృతిని ప్రేమించండి. ఎందుకంటే రంగులు లేని జీవితం ఒక జీవం లేని బొమ్మ లాంటిది.

                       - కీర్తి గోవిందు