Posts

రేపు ఉదయానికి రంగులన్నీ మాయమైతే?

Image
​ ప్రకృతి అంటేనే రంగుల సమాహారం. ఎర్రని సూర్యుడు, పచ్చని అడవి, నీలి ఆకాశం.. ఇవే కదా మన కళ్లకు ప్రాణం పోసేవి. కానీ ఒక్క క్షణం ఊహించుకోండి, రేపు ఉదయం మనం కళ్లు తెరిచేసరికి ఈ రంగులన్నీ మాయమైపోయి, ప్రపంచమంతా కేవలం నలుపు మరియు దాని ఛాయలతో నిండిపోతే ఎలా ఉంటుంది? ఆకాశం తన నీలి రంగును కోల్పోయి ఒక చీకటి మేఘంలా మారిపోతుంది. సముద్రం తన గాంభీర్యాన్ని నలుపులో దాచుకుంటుంది. రంగులు లేని చోట మనిషి ఉనికి ఒక వెలవెలబోయిన జ్ఞాపకంలా మిగిలిపోతుంది. కంటికి కనిపించే అందం కనుమరుగై, కేవలం వస్తువుల ఆకారాలు మాత్రమే మిగిలినప్పుడు, మన మనసు కూడా ఆ చీకటిలోనే దారి వెతుక్కుంటుంది. ​"కంటికి రంగులు భారమైతే మనసు మౌనంగా ఉంటుంది.. కానీ కంటికి చూసే అందమే కరువైతే ప్రాణం నిశ్శబ్దంగా విలపిస్తుంది."  ​రంగులు మనిషి భావోద్వేగాలకు సంకేతాలు. ఎరుపు ప్రేమకు, తెలుపు శాంతికి, పచ్చదనం ఆశకు గుర్తులు. కానీ అన్నీ నలుపుగా మారినప్పుడు, భావాల మధ్య ఉన్న సరిహద్దులు చెరిగిపోతాయి. ఒక పువ్వు వికసించినా దాన్ని గుర్తించే రంగు ఉండదు, ఒక పండు పండినా దాన్ని ఆస్వాదించే వర్ణం ఉండదు. ఇంద్రధనస్సు అనేది ఒక పురాణ గాథలా మారిపోతుంది. ఉదాహరణ...

​మౌన రాగం: మూగవోయిన ప్రాణాల ఆవేదన

Image
సృష్టిలో ప్రతి జీవికి ఒక భాష ఉంటుంది, ప్రతి అణువుకి ఒక రాగం ఉంటుంది. కానీ కొందరి జీవితాల్లో ఆ రాగం మూగబోతుంది. గొంతులో మాట నిలిచిపోయినప్పుడు, ఆ వేదన ఒక అగ్నిపర్వతంలా లోలోపలే రగులుతూ ఉంటుంది. మౌనం అనేది కేవలం మాటలు లేకపోవడం కాదు, అది ఒక అంతుచిక్కని భాష. లోకం శబ్దాల వెంట పరుగెడుతోంది, కానీ నిశ్శబ్దంలో ఉన్న నిజాన్ని విస్మరిస్తోంది. మూగబోయిన ఆ ప్రాణాల కళ్లలో ఒక అద్భుతమైన స్వప్నం ఉంటుంది, ఆ స్వప్నాన్ని అర్థం చేసుకోగలిగే హృదయం ఈ సమాజానికి ఉందా? "మాటలు లేని చోట మనసు మాట్లాడుతుంది.. కళ్లు చదవడం తెలిస్తే ప్రతి నిశ్శబ్దం ఒక కథ చెబుతుంది." ​మనం మాట్లాడుతుంటే వినేవారు లేరని బాధపడతాం, కానీ అసలు మాట్లాడలేని వారి పరిస్థితిని ఒక్క క్షణం ఆలోచిస్తే గుండె తరుక్కుపోతుంది. సమాజం వారిని వింతగా చూస్తుంది, జాలి చూపిస్తుంది. కానీ వారికి కావాల్సింది జాలి కాదు, ఒక తోడు.. ఒక స్పర్శ.. తాము చెప్పే సైగలను అర్థం చేసుకునే ఒక ఆత్మీయత. ఒక చిన్న ఉదాహరణ చెప్పుకోవాలంటే, ఒక తల్లి తన బిడ్డ ఆకలిని శబ్దం లేకుండానే ఎలా గుర్తుపడుతుందో, ఈ లోకం కూడా ఆ మూగ జీవుల అవసరాలను అలానే గుర్తించాలి. వారు మాట్లాడలేరు కాబ...

'అపరిచిత అస్తిత్వం: ఒక ట్రాన్స్‌జెండర్ ఆత్మఘోష'

Image
ఒక ట్రాన్సజెండర్ తన మనసులో కొన్ని గాయల గురించి, తనలాంటి వాళ్ళ  లోపల దాగి వున్న వేదనని అక్షరాల్లో తెలియజేస్తే? ప్రతి ఉదయం అద్దం ముందు నిలబడటం నాకు ఒక యుద్ధం లాంటిది. లోపల ఒక అమ్మాయి ప్రాణం కొట్టుకుంటుంటే, బయట ప్రపంచం ఒక అబ్బాయి శరీరాన్ని చూసి పలకరిస్తుంది. ఈ విరోధాభాసం మధ్య బ్రతకడం అంటే, రోజు చస్తూ బ్రతకడం. ఈ జనరేషన్ లో మనం జెండర్ న్యూట్రల్ బట్టల గురించి, ప్రైడ్ మంత్ గురించి ఇన్ స్టాగ్రామ్ లో పోస్ట్‌లు పెడుతున్నాం కానీ, కళ్ళ ముందు కనిపిస్తున్న ఒక ట్రాన్స్‌జెండర్ కళ్ళలోని శూన్యాన్ని మాత్రం చదవలేకపోతున్నాం. మౌనం అనేది నాకు భాష కాదు, అది నా జీవితం. ఆ మౌనంలోనే ఎన్నో ప్రశ్నలు, ఎన్నో గాయాలు దాగున్నాయి. నా లోపల ప్రవహించే భావాల నదికి ఏ తీరము దొరకదు, ఎందుకంటే ఈ సమాజం గీసిన గీతలు మరీ పదునైనవి. బాల్యం అంటే అందరికీ ఆటపాటలు, కానీ నాకు మాత్రం అదొక అవమానాల పుట్ట. తోటి పిల్లలు మైదానంలో ఆడుకుంటుంటే, నేను ఒంటరిగా కూర్చుని నా గొర్లకి నైల్పాలిష్ వేసుకోవాలని కలలు కనేదాన్ని. 'ఏంట్రా అలా ఆడపిల్లలా సిగ్గుపడుతున్నావు' అని మా నాన్న గద్దించినప్పుడు, నా గుండెలో ఏదో విరిగిపోయేది. కన్న తండ్రి క...

నిశ్శబ్ద తరంగాలు: ఒక అంతర్ముఖుడి ప్రయాణం

Image
లోకం ఎప్పుడూ తనను తాను ప్రదర్శించుకోవడంలోనే గొప్పతనం ఉందని భ్రమపడుతూ ఉంటుంది. గొంతు చించుకుని అరిచేవడికే అధికారం దక్కుతుందని, అల్లరి చేసేవాడికే గుర్తింపు ఉంటుందని నమ్మే ఈ సమాజంలో, ఒక మూలన మౌనంగా కూర్చుని తన ప్రపంచాన్ని తాను నిర్మించుకునే అంతర్ముఖుడి వ్యధ ఎవరికీ పట్టదు. వాళ్ల నిశ్శబ్దం అహంకారం కాదు, అది ఒక అభేద్యమైన కోట. ఆ కోట గోడల వెనుక ఎన్ని యుద్ధాలు జరుగుతాయో, ఎన్ని కలలు కాలి బూడిదవుతాయో బయటి ప్రపంచానికి తెలియదు.  పది మంది ఉన్న చోట మాట కలపలేక, నలుగురిలో నవ్వుతూ పలకరించలేక, తనలో తాను కుంచించుకుపోయే ఆ మనసు అనుభవించే వేదన వర్ణనాతీతం. అది భయం కాదు, అది ఒక రకమైన అపరిచితమైన అసౌకర్యం. అపరిచితుల మధ్య ఒక వాక్యం మాట్లాడాలన్నా, గుండె లోపల వేల గంటలు ఒక్కసారిగా మోగినట్టు ఉంటుంది. గొంతు దాకా వచ్చిన మాటలు అక్కడే ఆగిపోయి, ఊపిరి సలపని స్థితిని కలిగిస్తాయి. ప్రపంచం అరుపుల ప్రవాహమైతే.. నేను నిశ్శబ్దపు దీపాన్ని! పెదవులు దాటని ప్రతి మాట ఒక గాయమై.. నాలోనే నేను ఒక నిరంతర యుద్ధాన్ని! ఒక సామాన్యమైన వేడుక లేదా ఒక చిన్న గుంపు అంతర్ముఖుడికి ఒక యుద్ధ క్షేత్రంలా అనిపిస్తుంది. అందరూ నవ్వుతూ, మాట్లా...

దేవుడితో ఒక టీ కప్పు: శూన్యం చెప్పిన సత్యాలు

Image
ఈ సృష్టి అంతా ఒక అపరిమితమైన నిశ్శబ్దం చుట్టూ అల్లబడిన శబ్దం మాత్రమే. మనకు వినిపించే ప్రతి మాట వెనుక వినిపించని కోట్లాది భావాలు అణగిమణిగి ఉంటాయి. ఒక నిశీధి రాత్రి, గడియారపు చప్పుడు కూడా భారంగా అనిపిస్తున్న వేళ, నా వేళ్లను హత్తుకున్న వేడి టీ కప్పు నుండి వస్తున్న ఆవిరి మేఘాల్లో ఒక అరూప రూపం నాతో సంభాషణకు సిద్ధమైంది. లోకం తనను తాను నిద్రకు అప్పగించుకున్న ఆ సమయంలో, నాలోని శూన్యం దైవత్వంతో ముఖాముఖి కూర్చుంది.  మనిషి తనను తాను గొప్పగా ఊహించుకుంటాడు కానీ, ఈ అనంత కాలగమనంలో మనం కేవలం ఒక క్షణకాలపు మెరుపు మాత్రమే. నేను నా గొంతులో పేరుకుపోయిన దుఃఖాన్ని దిగమింగుకుంటూ, "ప్రభూ, ఇంత ఏకాంతం ఎందుకు? ఈ ప్రపంచంలో అందరూ ఉన్నా నేను ఎందుకు ఒంటరిగా మిగిలిపోతున్నాను?" అని అడిగాను. ఆయన నా కళ్లలోకి చూస్తూ, "కీర్తి, ఏకాంతం అనేది శిక్ష కాదు, అది ఒక శుద్ధి ప్రక్రియ. బాహ్య ప్రపంచపు రొదలో నీవు నా స్వరాన్ని వినలేవు, అందుకే నిన్ను నిశ్శబ్దంలోకి ఆహ్వానించాను. నీవు వెతుకుతున్న వెలుగు నీ వెనుక ఉన్న నీడలోనే దాగి ఉంది, ఆ నీడను చూసి భయపడటం ఆపితేనే అసలైన సూర్యుడు కనిపిస్తాడు," అని పలికారు. మౌనం ...

ముసుగు వెనుక మనిషి: ఆత్మఘోషకు అక్షర రూపం

Image
అనంతమైన కాల ప్రవాహంలో మనిషి ఒక నీటి బుడగ వంటివాడు. కానీ ఆ బుడగపై ఎన్ని వర్ణాలు, ఎన్ని రంగుల హంగులు! ఉదయం భానుడి తొలి కిరణం నేలని తాకకముందే, మనిషి తన అసలైన ఆత్మను లోపల దాచి, లోకానికి కావలసిన ఒక కొత్త రూపాన్ని ధరిస్తాడు. దీనినే మనం ' ముసుగు ' అంటున్నాము. ఈ ముసుగు కేవలం చర్మానికి పూసుకునే రంగు కాదు, ఆత్మకు తగిలించుకున్న ఒక అబద్ధపు కవచం. నాగరికత పెరిగేకొద్దీ మనిషిలో నిజాయితీ తగ్గి, నటన పెరిగింది. మనం ధరించే ఈ ముసుగులు మనల్ని సమాజంలో నిలబెడుతున్నాయేమో కానీ, మన అంతరాత్మకు మాత్రం తీరని గాయాన్ని చేస్తున్నాయి. లోపల గడ్డకట్టిన శూన్యం ఉన్నా, బయటకు మాత్రం నవ్వుల పువ్వులు పూయించడం ఒక అనివార్యమైన కళగా మారిపోయింది. "నవ్వు ఒక అలంకారం కావచ్చు, కానీ అది కొన్నిసార్లు ఆత్మకు వేయబడిన ఒక అందమైన ఉరితాడు." ప్రతి మనిషీ ఒక సంచారి, కానీ తన సొంత మనసులోని చీకటి గదుల్లోకి ప్రవేశించడానికి భయపడే పిరికి సంచారి. అద్దం ముందు నిలబడినప్పుడు కనిపించే రూపం నీది కాదని తెలిసినా, ఆ ప్రతిబింబాన్నే నిజమని నమ్మే వింత లోకంలో మనం బతుకుతున్నాం. ఆత్మనొచ్చుకున్నా పర్వాలేదు కానీ, పది మందిలో తలవంపులు రాకూడద...

అగ్నిపునీత: అణచివేత అగాధంలో ఆడజన్మ

Image
సృష్టికి మూలం స్త్రీ . ఒక నవజాత శిశువు తొలి శ్వాసలో అమ్మ ఉంది, ఒక విత్తనం మొలకెత్తే మట్టిలో మాతృత్వం ఉంది. కానీ, దురదృష్టవశాత్తు అదే స్త్రీ, తాను సృష్టించిన సమాజంలోనే ఒక ' అపరిచితురాలిగా ', ఒక ' అణగారిన ప్రాణిగా ' మిగిలిపోతోంది. యుగయుగాలుగా సాగుతున్న ఈ లింగ వివక్ష కేవలం ఒక సామాజిక రుగ్మత కాదు, అది మానవ నాగరికతకే ఒక తీరని మచ్చ. స్త్రీ అంటే కేవలం ఒక శరీరం కాదు, ఆమె ఒక ఆలోచన, ఒక ఆశయం, ఒక అపరిమిత శక్తి. కానీ ఈ పురుషాధిక్య ప్రపంచం ఆమె రెక్కలను కత్తిరించి, గూటికే పరిమితం చేస్తూ, ఆమె ఆకాశాన్ని దొంగిలిస్తోంది. ఆడపిల్ల పుట్టబోతోందని తెలియగానే, గర్భగుడినే సమాధిగా మార్చే కర్కశత్వం ఈ నేల మీద ఇంకా సజీవంగానే ఉంది. లోకాన్ని చూడకముందే నూతిలోనో, పూతిలోనో కలిసిపోతున్న అభాగ్య ప్రాణాల హాహాకారాలు గాలిలో కలిసిపోతున్నాయి. ఒకవేళ అదృష్టవశాత్తు భూమి మీద అడుగుపెట్టినా, ఆ చిన్నారికి లభించే స్వాగతం నిట్టూర్పులతోనే మొదలవుతుంది. "అయ్యో.. మళ్లీ ఆడపిల్లేనా?" అన్న మాట ఆమె కర్ణభేరిని తాకే తొలి బాణం. అక్కడి నుంచే వివక్షా పర్వం ప్రారంభమవుతుంది. అన్నకో తమ్ముడికో లభించే పాలు, పండ్లు ఈమె...